ما و من آینه دار دو جهان رسوایی ست

همه محویم گر آیینه به پرداز رسد

حذر ای شمع ز تشویش زبان آرایی

که مبادا سر حرفت به لب گاز رسد

هستی آن عیب نداردکه به غماز رسد

سر به جیب از نفس شمع عرق می ریزد

یعنی آب است نوایی که به این ساز رسد