سر به جیب از نفس شمع عرق می ریزد

که مبادا سر حرفت به لب گاز رسد

ما و من آینه دار دو جهان رسوایی ست

هستی آن عیب نداردکه به غماز رسد

یعنی آب است نوایی که به این ساز رسد

حشر آتش همه جا آینه سوختن است

آه از انجام غروری که به آغاز رسد