حشر آتش همه جا آینه سوختن است

هستی آن عیب نداردکه به غماز رسد

سر به جیب از نفس شمع عرق می ریزد

یعنی آب است نوایی که به این ساز رسد

آه از انجام غروری که به آغاز رسد

هستی ام نیستی انگاشتنی می خواهد

ورنه آن رنگ ندارم که به پرواز رسد