زان سفله شرم کن که به جاه وحشم رسد

جایی که شکوه ها به صف زیر و بم رسد

حلوای آشتی است دو لب گر به هم رسد

پوشیدن است چشم ز خاک غبارخیز

تغییر وضع ما ز تریهای فطرت است

خط بی نسق شود چو به اوراق نم رسد

ساغرکش و، عیارکمال دماغ گیر