تغییر وضع ما ز تریهای فطرت است

حلوای آشتی است دو لب گر به هم رسد

پوشیدن است چشم ز خاک غبارخیز

زان سفله شرم کن که به جاه وحشم رسد

خط بی نسق شود چو به اوراق نم رسد

ساغرکش و، عیارکمال دماغ گیر

تا میوه آفتاب نخورده است کم رسد