به هزارکوچه دویده ام ، به تسلیی نرسیده ام

به هزار خون تپد از الم ، که رگی به نیشتری رسد

همه جاست شوق طرب کمین ، ز وداع غنچه گل آفرین

تو اگر ز خود روی اینچنین به تو از تو خوبتری رسد

ز قد خمیده شنیده ام ، که چو حلقه شد به دری رسد

زکمال نظم فسون اثر، بگداخت بیدل بیخبر

چه قیامت است بر آن هنرکه به همچو بی هنری رسد