دانه تا آید به پیش چشم خرمن می رسد

زبرگردون آنچه ازکشت تو و من می رسد

زبن نفسهایی که از غیبت مدارا می کنند

غره ی فرصت مشو سامان رفتن می رسد

انتظار حاصل این باغ پر بی دانشی ست