انتظار حاصل این باغ پر بی دانشی ست

دانه تا آید به پیش چشم خرمن می رسد

زبن نفسهایی که از غیبت مدارا می کنند

غره ی فرصت مشو سامان رفتن می رسد

ما ثمر فهمیده ایم و بار بستن می رسد

این من و ما شوخی ساز ندامتهای ماست

خامشی بر پرده چون گردد به شیون می رسد