تا دو دلش نمی کنی لب به صدا نمی رسد

آه به درد عجز هم کوشش ما نمی رسد

آبله گریه می کند اشک به پا نمی رسد

نغمه ساز ما و من تفرقه دل است و بس

چند به فرصت نفس غره ی ناز زیستن

در چمنی که جای ماست بوی هوا نمی رسد

تنگی این نه آسیا در پی دورباش ماست