در چمنی که جای ماست بوی هوا نمی رسد

نغمه ساز ما و من تفرقه دل است و بس

تا دو دلش نمی کنی لب به صدا نمی رسد

چند به فرصت نفس غره ی ناز زیستن

تنگی این نه آسیا در پی دورباش ماست

ما دو سه دانه ایم لیک نوبت جا نمی رسد

خنده درین چمن خطاست ناز شکفتگی بلاست