هستی و سعی پختگی خامی فطرت است و بس

نامه کس سیاه نیست تا به رقم نمی رسد

دوری دامن تو کرد بس که ز طاقتم جدا

تا به ندامتی رسم دست به هم نمی رسد

رنج مبرکه این ثمر جز به عدم نمی رسد

هیچ مپرس بیدل از خجلت نارسایی ام

لافم اگر جنون کند تا برسم نمی رسد