به پناه زخم محبتی ، من بیدل ایمنم از تعب

که خراش تخته زندگی ز نفس برنده نمی رسد

به عروج منظرکبریا، نرسیده گرد تلاش ما

تو ز سجده بال ادب گشا، به فلک پرنده نمی رسد

که دوباره زحمت جانکنی به نگین کنده نمی رسد