به عروج منظرکبریا، نرسیده گرد تلاش ما

من ازاین چمن به چه گل رسم ، که لبم به خنده نمی رسد

مگراز فنا رسد آرزو، به صفای آینه مشربی

که خراش تخته زندگی ز نفس برنده نمی رسد

تو ز سجده بال ادب گشا، به فلک پرنده نمی رسد

به پناه زخم محبتی ، من بیدل ایمنم از تعب

که دوباره زحمت جانکنی به نگین کنده نمی رسد