من ازاین چمن به چه گل رسم ، که لبم به خنده نمی رسد

زهوس قماشی سیم و زر، به جنون قبای حیا مدر

که تکلفات لباسها، به حضور ژنده نمی رسد

همه راست ناز شکفتنی، همه جاست عیش دمیدنی

مگراز فنا رسد آرزو، به صفای آینه مشربی

که خراش تخته زندگی ز نفس برنده نمی رسد

به عروج منظرکبریا، نرسیده گرد تلاش ما