نفس دزدید جوهر هر قدر آیینه گویا شد

فکندیم از تمیز آخر خلل درکار یکتایی

بدل شد شخص با تمثال تا آیینه ییدا شد

زبان حال دارد سرمه لاف کمال اینجا

ز عرض جوهر معنی به وجدان صلح کن ورنه

سخن رنگ لطافت باخت گر تقریر فرسا شد

حذر کن از قرین بد که در عبرتگه امکان