سخن رنگ لطافت باخت گر تقریر فرسا شد

زبان حال دارد سرمه لاف کمال اینجا

نفس دزدید جوهر هر قدر آیینه گویا شد

ز عرض جوهر معنی به وجدان صلح کن ورنه

حذر کن از قرین بد که در عبرتگه امکان

به جرم زشتی یک رو هزار آیینه رسوا شد

به هندستان اگر این است سامان رعونتها