به جرم زشتی یک رو هزار آیینه رسوا شد

ز عرض جوهر معنی به وجدان صلح کن ورنه

سخن رنگ لطافت باخت گر تقریر فرسا شد

حذر کن از قرین بد که در عبرتگه امکان

به هندستان اگر این است سامان رعونتها

توان در مفلسی هم چیره کلکی بست و مرنا شد

سراپا قطره خون نقش بند و در دلی جاکن