همین هوشی که ساز تست خواهد بیخودیها شد

چو برگردد مزاج از احتیاط خود مشو غافل

سلامت سخت می لرزد بر آن سنگی که مینا شد

درین میخانه خواهی سبحه گردال خواه ساغرکش

به نومیدی نشستم آنقدر کز خویشتن رفتم

درین ویرانه چون شمعم همان واماندگی پا شد

نشد فرصت دلیل آشیان پروانه ما را