زبان بال تپشها زد اگر یک حرف گویا شد

ز تمثال فنا تصویر صبح آواز می آید

که در آیینه وضع جهان نتوان خودآرا شد

ز یمن عافیت دور است ترک وضع خاموشی

به قدر ناز معشوق ست سعی همت عاشق

نگاه ما بلندی کرد تا سرو تو رعنا شد

دماغ درد دل داری مهیای تپیدن شو