نگاه ما بلندی کرد تا سرو تو رعنا شد

ز یمن عافیت دور است ترک وضع خاموشی

زبان بال تپشها زد اگر یک حرف گویا شد

به قدر ناز معشوق ست سعی همت عاشق

دماغ درد دل داری مهیای تپیدن شو

به گوش عافیت نتوان حریف ناله ما شد

عروجم بی نشانی بود لیک از پستی همت