بم و زبر هستی ما چو خروش ساز عنقاست

سر زلفت از خجالت چقدر خمیده باشد

چه بلندی و چه پستی ، چه عدم چه ملک هستی

نشنیده ایم جایی که کس آرمیده باشد

شنو ازکسی که او هم زکسی شنید باشد

ز طریق شمع غافل مگذر درین بیابان

مژه آب ده ز خاری که به پا خلیده باشد