مژه آب ده ز خاری که به پا خلیده باشد

بم و زبر هستی ما چو خروش ساز عنقاست

شنو ازکسی که او هم زکسی شنید باشد

ز طریق شمع غافل مگذر درین بیابان

غم هیچکس ندارد فلک غروپیما

به زبان مدبری چند گله می تپیده باشد

به دماغ دعوی عشق سر بوالهوس بلند است