مرا درکوچه های زخم رنگ خون عسس باشد

درین محفل حیا کن تا گلوی ناله نخراشی

نفس هم کم خروشی نیست گر فریادرس باشد

نمی گیرد به غیر از دست و تیغ و دامن قاتل

چه امکانست ما و جرات پرواز گلزارت

نگاه عاجزان را سایه مژگان قفس باشد

نبالیدیم بر خود ذره ای در عرض پیدایی