طره شاهد این بزم خمیدن باشد

اشک چندی گره دیده حیران خودیم

تا نصیب که به راه تو دویدن باشد

صید دلها نتوان کرد مگر از تسلیم

حیرت و لذت دیدار خیالی ست محال

هر که آیینه شود داغ ندیدن باشد

کلفت چنین نکشد کوتهی دامن فقر