وحشت کمین نشسته ست گرد هزار مجنون

کاین بار برندارد دوشی که خم نباشد

عمری ست گوهر ما رفته ست از کف ما

این آبله ببینید زیر قدم نباشد

مگذار پا به خاکم تا دیده نم نباشد

چو عمر رفته بیدل پر بی نشان سراغم

جز دست سوده ما را نقش قدم نباشد