کسی کجا رود از عالمی که نام نباشد

کدام عمر و چه فرصت که دل دهی به تماشا

به پای اشک نگه می دود خرام نباشد

نه گوشه ای ست معین نه منزلی ست مبرهن

به اوج عشق چه نسبت تلاش بال هوس را

وداع وهم من و ما هوای بام نباشد

خروش درد شنو مدعای عشق همین بس