به پای اشک نگه می دود خرام نباشد

جدا ز انجمن نیستی به هرجه رسیدم

نیافتم که می ساغرش حرام نباشد

کدام عمر و چه فرصت که دل دهی به تماشا

نه گوشه ای ست معین نه منزلی ست مبرهن

کسی کجا رود از عالمی که نام نباشد

به اوج عشق چه نسبت تلاش بال هوس را