نیافتم که می ساغرش حرام نباشد

دل از شکایت افلاس به که جمع نمایی

زبان به کام تو بس گر جهان به کام نباشد

جدا ز انجمن نیستی به هرجه رسیدم

کدام عمر و چه فرصت که دل دهی به تماشا

به پای اشک نگه می دود خرام نباشد

نه گوشه ای ست معین نه منزلی ست مبرهن