اشارت می کند بیدل خط طرف بناگوشش

که چون خاکت دو عالم سجده وقف یک جبین باشد

گرت شمعی ست دامن زن وگر کشتی ست برق افکن

محبت جز فنای ما نمی خواهد یقین باشد

که هرجا جلوه ی صبحی ست شامش در کمین باشد