سر در ره تیغ تو فدا شد چه بجا شد

دل خاک سر کوی وفا شد چه بجا شد

اشکم که دلی داشت گره بر سر مژگان

درکوی تو از دیده جدا شد چه بجا شد

ما را به بساطی که توچون فتنه نشستی