اشکم که دلی داشت گره بر سر مژگان

دل خاک سر کوی وفا شد چه بجا شد

سر در ره تیغ تو فدا شد چه بجا شد

درکوی تو از دیده جدا شد چه بجا شد

ما را به بساطی که توچون فتنه نشستی

برخاستن ازخویش عصا شد چه بجا شد