جایش به همین آینه واشد چه بجا شد

دلدار مقیم دل ما شد چه بجا شد

اسرار دهانش به جنون زد ز تبسم

آن پیرهن وهم قبا شد چه بجا شد

گرد نفسی چند که در سینه شکستیم