دانه مهری بود بر طومار وهم شاخ و برک

با گسستن بست پیمان رشته چون بیتاب شد

گر گذشتن شد بقین بگذر ز تدبیر جسد

فکرکشتی چیست هرگاه آبها پایاب شد

دل ز جمعیت گذشت و عالم اسباب شد

زندگی گر عبرت آهنگ همین شور و شر است

چون نفس نتوان به ساز ما و من مضراب شد