چون نفس نتوان به ساز ما و من مضراب شد

دانه مهری بود بر طومار وهم شاخ و برک

دل ز جمعیت گذشت و عالم اسباب شد

زندگی گر عبرت آهنگ همین شور و شر است

خاک گردیدبم اما رمز دل نشکافتیم

در پی این دانه چندین آسیا بی آب شد

جستجوی رفتگان سر بر هوا کردیم حیف