کز دل سنگین عرقها بر رخ ما قیر شد

موجها تا قطره زین دریا به بیباکی گذشت

گوهر ما را ز خودداری گذشتن دیر شد

آب می گشتیم کاش از ننگ بیدردی چو کوه

در جناب کبریا جز نیستی مقبول نیست

خدمت اندیشیدن ما موجد تقصیر شد

صید ما دیوانگان تالیف چندین دام داشت