در جناب کبریا جز نیستی مقبول نیست

گوهر ما را ز خودداری گذشتن دیر شد

آب می گشتیم کاش از ننگ بیدردی چو کوه

کز دل سنگین عرقها بر رخ ما قیر شد

خدمت اندیشیدن ما موجد تقصیر شد

صید ما دیوانگان تالیف چندین دام داشت

حلقه ها عمری به هم جوشید تا زنجیر شد