پیچید معده بر هوس جوع و ناف شد

بر چینی ات مناز که خاقان به آن غرور

چندی به سر نیامده مویینه باف شد

میل غذاست مرکز بنیاد زندگی

مستغنی ام ز دیر و حرم کرد بیخودی

برگرد خویش گردش رنگم طواف شد

آخر به ناله دعوی طاقت نرفت پیش