گردش چشم است میدانی که فرصت می کشد

بی خبر از آفت اقبال نتوان زیستن

عالمی را دار از چاه مذلت می کشد

ای شرر تا چند خواهی غافل ازخود تاختن

نوحه بر تدبیرکن بیدل که در صحرای عشق

پا به دفع خار زآتش بار منت می کشد