نوحه بر تدبیرکن بیدل که در صحرای عشق

عالمی را دار از چاه مذلت می کشد

ای شرر تا چند خواهی غافل ازخود تاختن

گردش چشم است میدانی که فرصت می کشد

پا به دفع خار زآتش بار منت می کشد