رخت صفای آینه بر زنگ می کشد

زاهد خیال ریش رها کن کزین هوس

آخر تلاش شانه به سر چنگ می کشد

با هیچکس مجوش که تمثال خوب و زشت

ای خواجه یک دو گام دگر مفت جهد گیر

باریست زندگی که خر لنگ می کشد

خلقی به گرد قافله فرصتی که نیست