باریست زندگی که خر لنگ می کشد

با هیچکس مجوش که تمثال خوب و زشت

رخت صفای آینه بر زنگ می کشد

ای خواجه یک دو گام دگر مفت جهد گیر

خلقی به گرد قافله فرصتی که نیست

چون صبح تلخی شکری رنگ می کشد

خون شد دل از عمارت حرصی که عمرهاست