عمرها شد سرمه سای کارگاه عبرتیم

کیست فهمد بی گریبانی چه دامن می کشد

ماهی دریای وهمیم ، آه از تدبیر پوچ

مغز آماج خدنگ و پوست جوشن می کشد

خاکساری انتقام ما ز دشمن می کشد

سایه را بیدل ز قطع دشت و در تشویش نیست

محمل تسلیم دوش آرمیدن می کشد