کیست فهمد بی گریبانی چه دامن می کشد

اعتبار اهل ظلم از عالم اقبال نیست

آتش آلود است آن آبی که آهن می کشد

تنگ بر دیوانه شد دشت و در از عریان تنی

ماهی دریای وهمیم ، آه از تدبیر پوچ

مغز آماج خدنگ و پوست جوشن می کشد

عمرها شد سرمه سای کارگاه عبرتیم