آتش آلود است آن آبی که آهن می کشد

پیرو سعی تجرد درنمی ماند به عجز

رشته از هر پیرهن خود را به سوزن می کشد

اعتبار اهل ظلم از عالم اقبال نیست

تنگ بر دیوانه شد دشت و در از عریان تنی

کیست فهمد بی گریبانی چه دامن می کشد

ماهی دریای وهمیم ، آه از تدبیر پوچ