رشته از هر پیرهن خود را به سوزن می کشد

شمع این محفل نی ام اما به ذوق تیغ او

تا نفس دارم سری دارم که گردن می کشد

پیرو سعی تجرد درنمی ماند به عجز

اعتبار اهل ظلم از عالم اقبال نیست

آتش آلود است آن آبی که آهن می کشد

تنگ بر دیوانه شد دشت و در از عریان تنی