تا نفس دارم سری دارم که گردن می کشد

ناله اندوه گرانی برنمی دارد ز دل

سنگ این کوه از صدا ناز فلاخن می کشد

شمع این محفل نی ام اما به ذوق تیغ او

پیرو سعی تجرد درنمی ماند به عجز

رشته از هر پیرهن خود را به سوزن می کشد

اعتبار اهل ظلم از عالم اقبال نیست