ناله اندوه گرانی برنمی دارد ز دل

هرکه دامان تو می گیرد سوی من می کشد

بیش ازین نتوان چراغ رنگ ناز افروختن

خامه تصویر بادام تو روغن می کشد

سنگ این کوه از صدا ناز فلاخن می کشد

شمع این محفل نی ام اما به ذوق تیغ او

تا نفس دارم سری دارم که گردن می کشد