سنگ این کوه از صدا ناز فلاخن می کشد

بیش ازین نتوان چراغ رنگ ناز افروختن

خامه تصویر بادام تو روغن می کشد

ناله اندوه گرانی برنمی دارد ز دل

شمع این محفل نی ام اما به ذوق تیغ او

تا نفس دارم سری دارم که گردن می کشد

پیرو سعی تجرد درنمی ماند به عجز