شمع این محفل نی ام اما به ذوق تیغ او

خامه تصویر بادام تو روغن می کشد

ناله اندوه گرانی برنمی دارد ز دل

سنگ این کوه از صدا ناز فلاخن می کشد

تا نفس دارم سری دارم که گردن می کشد

پیرو سعی تجرد درنمی ماند به عجز

رشته از هر پیرهن خود را به سوزن می کشد