تنگ بر دیوانه شد دشت و در از عریان تنی

رشته از هر پیرهن خود را به سوزن می کشد

اعتبار اهل ظلم از عالم اقبال نیست

آتش آلود است آن آبی که آهن می کشد

کیست فهمد بی گریبانی چه دامن می کشد

ماهی دریای وهمیم ، آه از تدبیر پوچ

مغز آماج خدنگ و پوست جوشن می کشد